Delfina’nın Hikayesi..
Birlikte koçluk çalışması yaptığımız sevgili yol arkadaşlarımın izniyle onların hikayelerini yayınlıyorum biliyorsunuz. Kendi cümleleri ve kendi duygularıyla.. Bugün sevgili Delfina’nın blogunda da yazdığı yazısını paylaşmak istiyorum sizlerle..
Delfina, İstanbul’da yaşayan işitme engelli genç bir kadın… Duyduğu hırsızlık hikayelerinin de etkisiyle geceleri tam bir kabusa dönüşmüş. Huzursuz ve uykusuz gecelerin ardından birgün yollarımız kesişti ve o mucizesini yarattı..
Hikayesi kendi ağzından şöyle:
“Elif’in ailesi 5.katta oturuyordu ve bina 6 katlıydı. Evde anne ve baba yaşıyor,gece aniden uyandıklarında bir bakıyorlar ki yataklarının başında bir adam bekliyor. Nasıl korkuyorlar nasıl. Hırsız,5.kata çıkmayı, sesizce daireye girmeyi nasıl başardıysa, o yaşlı çifti korkutmayı da o kadar başarıyor…
Daha sonraki günlerde bir blogcunun başına da aynı olay geliyor. Kadın bir uyanıyor, başında şapkalı bir adam…
12 yıldır oğlumla yalnız yaşayan bir kadın olarak yalnızlıktan hiç korkmaz, hayalimde karmaşık sahneler yaratmazdım… Bu haberleri üst üste duymak ise korkumu meydana çıkardı. İşte son 2 yılım,bu korkuyla geçti.
İlk başlardaki halim çok kötüydü. Odamın kapısını kilitliyor, kapının altındaki ışık izinden biri geçer mi diye takip ediyordum. Çoğu zaman da sırf bu yüzden uykusuz kalıyor, işe bitkin bir şekilde geliyordum. Haftalarca uyuyamadığımı biliyorum…
Gel gör ki, bunu itiraf etmek, korkunun üstesinden gelebilmek için yardım almak hiç aklıma gelmedi. Daha doğrusu insanın korkuları ile yaşamayı öğrenmesi, anlatmanın ayıp birşey olduğuna inandırdım kendime hep…
Baktım ki ipin ucu kaçıyor ve oğlumun diline de dolanmak üzereyim, Mehtap’ın diyet sınıfından tanıdığım Sevgili Çiğdem’in kapısını tıklattım. Cümlelerindeki samimiyeti, dürüst oluşu, onca yoğunluğuna rağmen vakit ayırıp yardımcı olmak istemesi ve tabii ki bu konular üzerindeki sağlam bilgileri sayesinde kendimi ona bıraktım. Derdimi bir çırpıda anlattım… Korkumu anladı, dinledi ve yönlendirdi. Neler yapmam gerektiğini bıkıp usanmadan anlattı. Ve ilk denememdeki gecede muhteşem bir şey oldu: Kilitsiz uyudum,başardım….
Dualarımı her zamankinden daha güçlü yaptım, teknikleri harfiyen uyguladım. O anda neş’e geldi birden, kendime güvenim geldi. Hemen dalmışım uyumaya… Gece ara ara uyandım, hep gülümsemeyle. “Ya Delfina boşuna korkuttun kendini, bir kelamla iyileştin bak” diye güldüm kendi kendime… Huzurla uyumanın lezzetini unutmuşum,uykuyu yeterince alıp güne başlamanın hazzını unutmuşum.
E ben nasıl yaşamışım 2 yıl yaa… Ertesi günü hemen Çiğdem’e coşku dolu bir mail attım.” Şimdi yanımda olsan sımsıkı sarılmaz mıydım sana Çiğdem…” dedim, o kadar mutluydum yani… Artık geceleri huzurluyum,mutluyum ve dinginim… Önceden insanların korkularını anladığımı sanırdım,”bu da geçer”, “niye boşuna kendini korkutuyorsun” derdim. Oysa onları hiç anlamamışım. Benim artık bir yaşam koçum var. Korkusu olan, sıkıntısı olan herkesin yardım alabileceği güzel yürekli bir insan o. Küçük hediyemizi kabul ettiğin ve ellerimi sımsıkı tuttuğun için sana ne kadar teşekkür etsem azdır… “
Delfina – İstanbul
İşte böyle: İstedi, yaptı ve OLdu.. 
Etiketler: danışmanlık, korkular, yaşam koçluğu
Yorum ekleyiniz veya sitenizden geri izleme linki bırakınız
Yeniliklerden +RSS ile veya +EPosta ile haberdar olunuz
Yorumları +RSS ile takip ediniz