Gecikmeli yaz tatilim bitti, döndüm ve hayatın günlük akışında yerimi aldım. Siz neler yapmaktasınız bu aralar bilmiyorum: Yılın son çeyreğine girmenin ve hedeflerinize az kalmış olmasının heyecanı mı var, yoksa yıl bitiyor ortada bişey yok mu diyorsunuz? Her ne durumda olursanız olun bugün size söylemek istediğim önemli bişey var. Tatil boyunca hiç bilgisayar açmadım, o yüzden biriken mesajları temizlemek bayağı vaktimi aldı. Geç cevabımı anlayışla karşıladığınız için teşekkür ediyorum. Mesajlardan biri bloğumu para olumlamaları araştırırken bulan ve hayatının bikaç alanında ciddi rahatsızlıkları olan birinden geliyordu. “Bu olumlamaları böyle papağan gibi söylemek gerçekten işe yarıyor mu?” diyordu. Ona bir cevap yazdım, bu noktada size de söylemek istiyorum:

Hayatımızı Tanrı / Allah / ilahi güç / kozmik güç / evren ya da artık ne diyorsanız, onunla birlikte biz yaratıyoruz. Dolayısı ile her ne kadar bazılarımız kabul etmekten pek hoşlanmasa da hayatımızın sorumluluğu bizde.. Bunun yanında bir de güzel durum var ki, bu sorumluluğun gereklerini yapmamızı sağlayacak güç de bizim içimizde var zaten. Hani işyerlerinde ”yetkisiz sorumluluktan” sözedilir ya, işte burda yetki de var sorumluluk ta.. Hayatınızdan siz sorumlusunuz ve bunun için de yetkiniz yani gücünüz var.

Şimdi bu noktada şunu sorabilirsiniz: Ama patronum bana kötü davranıyor, annem beni anlamıyor, erkek arkadaşım beni aldattı, bunları da ben mi yarattım? Üzgünüm, kabul etmesi biraz zor ama evet siz yarattınız. Daha doğrusu biliçaltınızdaki inançlarınız yarattı. Bebeklikten itibaren ailemiz, öğretmenlerimiz, arkadaşlarımız öyle kalıplar soktu ki kafamıza ve biz onların doğru olduğuna öyle inandık ki, bu inançların getirdiği olaylar neyse onları yaşıyor, aslında bunlardan hiç de memnun olmuyor, ama neden bunları yaşadığımızı da bi türlü anlamıyoruz.

* Babanız patronundan kendisini ezdiği için şikayet ederken bu bilinçaltınıza “patronlar elemanlarına kötü davranırlar” şeklinde yansıdı.

* Anneniz annesinden hep “ah genç kızlığımı yaşatmadı, ne hissettiğimi bilemedi” diye bahsederken “anneler kızlarını anlamıyor” kodu güzelce yazıldı bilinçaltınıza.

* Babanız annenizi aldattı, erkekler kadınları aldatırlar, e daha ne olsun? İnançlar adı üstünde inandığımız şeyler.. Ve bilinçaltınız diyor ki, madem sen bunlara inanıyorsun, hadi ben de sana bi güzellik yapayım, bunları gerçekleştireyim. Bundan sonrası da gelsin kötü patronlar, gitsin aldatan kocalar.. Demek ki neymiş, inançlarımızı yaşıyormuşuz.

Şimdi mesajdaki soruya dönelim: “Bu olumlamaları böyle papağan gibi söylemek gerçekten işe yarıyor mu?” Cevap: Yeterince hissederek inanırsanız evet.. Çünkü neye inanırsak onu yaşıyoruz. Yalnız burda da bir trik var, o da şu: Hani halının üstündeki kırıntıları alıp halının altına koyarsanız, halı görünürde temizdir ama kırıntılar hala orda olduğu için yine de içinizde bir huzursuzluk yaşarsınız ya; aynı onun gibi önce eski inancı silmek ve beraberinde de yeni inancı da tüm duygularıyla hissetmek gerekiyor. Mesela kuru kuru “bolluk içindeyim” derseniz evet bu da bir noktadan sonra işe yarar ama asıl olan bunu söylerken aynı anda bolluk içinde olmanın sizde yaratacağı duyguyu da yaşamaktır. Benim vermekten en çok hoşlandığım bir başka örnek ise şu: Kendini sevme çalışmalarında aynada gözlerinin içine bakarak “kendimi seviyorum” dedirtiyorum. Bunun duygusu nasıl olacak diyenlere ise cevabım çok açık: Hani sevgilinize onu sevdiğinizi söyler gibi; coşkulu, gözlerinizin içi gülerek, o ses tonunda, hatta biraz cilveli.. Bir alandaki inançlarınızı temizleyip onların yerlerine yenilerini koyduğunuzda ise hayatınızdaki değişikliklere mutlulukla hoşgeldin diyeceksiniz, biliyorum..

“Olumlama cümlelerimi 1 haftadır söylüyorum, tık yok” diyenler var bir de.. Cevap: “Siz 1 günde mi koşmaya başladınız?” Hücrelerimize yeni bir inancı öğretmek / yerleştirmek için en az 21 gün gerekiyor. 21 gün oldu, artık bitireyim mi sorusuna cevabım da hayır. Çünkü bu artık sizin yeni inancınız. Ne kadar çok kere söylerseniz o kadar iyi. 1 ay, 2 ay, iyice özümseyene, içselleştirene kadar söyleyin. Ve mümkün olduğunca yüksek sesle söyleyin. Ağzınızdan çıkanı kulağınız duysun, imgelemelerinizi görün, dokunun, bütün duyularınızla yaşayın.. Olumlama cümlelerinizi inanarak, duygu katarak, en az 21 gün, yüksek sesle söyleyin.

Koçluk çalışmalarımızda “başıma şu geldi, bunu yaşadım, annem üvey baba getirdi, babam alkolikti, patronum hakettiğimi vermiyor, arkadaşlarım beni ciddiye almıyor…” gibi pekçok konuda çalışıyoruz. Baktığımızda hepimiz kurbanız ve bu psikolojide kalıp eyleme geçmemek daha kolay geliyor. Ben de diyorum ki, “peki şimdi ne yapmayı düşünüyorsun; kurban rolüne devam mı, yoksa hayatının başrolünü mü oynamak istiyorsun? “

Sevgili yol arkadaşlarım, artık eyleme geçmek zamanı, bişeyler yapmak zamanı. İnanın durup dururken kimse sizin için bişey yapmaz; siz ne zaman kendiniz için bişey yapmaya karar verir ve başlarsınız, işte o zaman herkes ve tüm evren sizin için çalışmaya başlar. Onun için lütfen hayatınızın sorumluluğunu alın, bu sorumluluğun gereklerini yapmanızı sağlayacak güç sizin içinizde zaten var.

Peki şimdi ne yapmayı düşünüyorsunuz, hadi yazın ya da arayın, konuşalım.

Sevgimle kucaklarım…

Etiketler: bilinçaltı, olumlamalar

Yorum ekleyiniz veya sitenizden geri izleme linki bırakınız

Yeniliklerden +RSS ile veya +EPosta ile haberdar olunuz

Yorumları +RSS ile takip ediniz

16 Yorumlar “Olumlamalar Üzerine”

Yorum bırakınız

İsim (gerekli)

Mail (yayınlanmayacak) (gerekli)

Website

Onay Kodu * Gerekli